پروژه جدید کاخسفید فقط یک سالن رقص نیست. این مجموعه قرار است شامل یک پناهگاه زیرزمینی ششطبقه ضدبمب، بیمارستان نظامی، اتاقهای فوقامن، دفاع بیولوژیک، سامانههای ضدپهپاد و حتی دفاع موشکی باشد.
سوال اینجاست، چرا ترامپ دنبال ساخت پروژهای تا این حد شخصی، عظیم و ماندگار در قلب قدرت آمریکاست.
گرچه او بدنبال رفع محدودیت از ریاست جمهوری مجدد است اما مسئلهٔ اصلی «احساس ناامنی» است. ساخت چنین پناهگاه فوق پیشرفتهای نشان میدهد که ذهنیت ترامپ صرفاً تشریفاتی نیست.
این نوع معماری معمولاً متعلق به دوران ترسهای بزرگ است.
ترامپ احتمالاً چند تهدید را همزمان میبیند:
_ افزایش تنش جهانی؛ مخصوصاً بعد از جنگهای اوکراین، غرب آسیا و رقابت با چین.
_ رشد فناوری پهپادها که مفهوم امنیت سنتی را تغییر داده.
_ شکاف داخلی شدید در آمریکا و نگرانی از بیثباتی سیاسی.
_ و شاید مهمتر از همه، حس شخصیِ محاصره سیاسی؛ یعنی این تصور که هم دشمن خارجی دارد و هم دشمن داخلی.
رهبرانی که احساس میکنند دورهای پرتنش و تاریخی را میگذرانند، معمولاً به ساخت سازههای امنیتی عظیم علاقه پیدا میکنند؛ انگار میخواهند قدرت را در برابر آیندهای نامطمئن بیمه کنند.
نکته جالبتر این که هم روی «سالن رقص» و روی «پناهگاه» تأکید میشود. یکی نماد شکوه سلطنتی، دیگری نماد ترس و بقا. ترکیب این دو، تصویری شبیه دربارهای اواخر امپراتوریها میسازد: نمایش عظمت در سطح، اضطراب امنیتی در زیر زمین.
بنابراین میشود گفت این پروژه بیانیهای سیاسی دربارهٔ نحوهٔ نگاه ترامپ به قدرت، آینده آمریکا و حتی جایگاه خودش در تاریخ است.
