موشکهای ایرانی آرزوهای جوزف عون را بر باد داد
بارش موشکهای بالستیک ایران در عمق سرزمینهای اشغالی صرفاً یک پاسخ نظامی به حمله به ضاحیه جنوبی بیروت نبود، بلکه رویدادی ژئوپلیتیکی به شمار میرفت که پیامدهای آن از «تلآویو» فراتر رفت و محاسبات سیاسی مقامات غربگرای لبنان را نیز تحت تأثیر قرار داد.
میتوان گفت اضطراب و هراسی که در کاخ بعبدا و دفتر نخستوزیری لبنان با حملات موشکی ایران به وجود آمد، کمتر از تلآویو نبود؛ چرا که در عرض چند ساعت، تمام تحلیلها و برآوردهایی که بر پایه فرضیه «عقبنشینی تهران» شکل گرفته بود، فرو ریخت.
پیش از این پاسخ گسترده، باور افراد نزدیک به میشل عون و جریانهای لبنانی غربگرا بر این استوار بود که ایران دیگر در معادله رویارویی مستقیم حضور فعالی ندارد. این جریان معتقد بود تهران «گزینه سیاسی» را بر خواهد گزید و برای پرهیز از رویارویی گسترده با آمریکا، از حمایت عملی خود از حزبالله صرفنظر خواهد کرد.
منابع لبنانی میگویند بر اساس چنین محاسباتی، حتی مقامات لبنانی به دنبال آماده کردن مقدمات برای گذار به مرحله «پس از سقوط مقاومت» بودند.
