دبیرکل حزب الله لبنان:
ما از سلاح و دفاع دست نخواهیم کشید، و میدان نشان داده است که مقاومت برای حماسهای کربلایی آماده است.
فداکاریها بزرگاند، اما بهای آزادی و زندگی با عزتاند؛ مردمان بزرگ لبنان همراه با مقاومت شریف خود آن را میپردازند، بهعنوان یکی از دو گزینه: آزادی و عزت یا اشغال و ذلت و هیهات منا الذلة. اما دعوتکنندگان به تسلیم، شگفتآورند!
رویکرد حل مسئله از اینجا آغاز میشود که مشکل، تجاوز است و مقاومت واکنشی به این تجاوز است، نه علت آن؛ و سلاح مقاومت برای دفع تجاوز است، سلاحی دفاعی برای حفظ موجودیت در این مرحله، به دلیل اشغال اسرائیلی و آشکار شدن اهداف تجاوز در اشغال لبنان بهعنوان بخشی از «اسرائیل بزرگ».
راهحل، تحقق پنج بند پیش از هر چیز دیگر است: توقف تجاوز در زمین، دریا و هوا؛ خروج اسرائیل از اراضی اشغالی؛ آزادی اسرا؛ بازگشت مردم به تمامی روستاها و شهرهایشان؛ و بازسازی.
ما بهطور قاطع مذاکره مستقیم را رد میکنیم و صاحبان قدرت بدانند که عملکردشان نه به لبنان سودی میرساند و نه به خودشان؛ آنچه دشمن اسرائیلی-آمریکایی از آنان میخواهد در اختیارشان نیست، و آنچه آنان از دشمن میخواهند، به آنها داده نخواهد شد.
ما همچنان امیدواریم که حاکمیت از خطاهای خود بازگردد، و باید روشن باشد: این مذاکرات مستقیم و نتایج آن برای ما گویی اصلاً وجود ندارند و هیچ ارتباطی با ما ندارند.
آتشبس حاصل نمیشد اگر جمهوری اسلامی ایران در مذاکرات پاکستان نبود، آن هم پس از پایداری اسطورهای مقاومت و مردمش در لبنان. سپاس از ایران.
اگر تلاش جمهوری اسلامی ایران در مذاکرات پاکستان و پایداری اسطورهای رزمندگان نبود، آتشبسی حاصل نمیشد؛ از ایران سپاسگزاریم
دبیر کل حزب الله لبنان با طرح سوالی ادامه داد؛ چرا دولت لبنان از آتشبس اینگونه برآشفت؟ ما خواهان توقف جنگیم، اما هیچکس جز خودِ لبنان حق تعیین شروط برای این کشور را ندارد.
دشمن در «چهارشنبه سیاه»، با ۲۰۰ حمله در ۱۰ دقیقه، صدها غیرنظامی را به خاک و خون کشید و مدعی شد دولت لبنان ارادهای برای آتشبس ندارد!
در پاسخ به این فشارها، دولت در واشنگتن به میز مذاکره مستقیم نشست؛ روزی که مایهٔ شرمساری بود.
نتیجه آن، توافقی یکجانبه بود که دست اسرائیل را برای ادامه جنایت باز میگذاشت و مقاومت را «گروه سرکش» مینامید. سکوت مسئولان در برابر این توهین به ملت، این سؤال را ایجاد میکند: آیا دولت لبنان در کنار دشمن ایستاده است؟
