آنچه ایران در ۱۲ ماه گذشته تجربه کرده، سلسله شوکهای پیدرپی است که در حالت عادی، انتظار میرفت منجر به فروپاشی هر نظامی شود.
اما جمهوری اسلامی همچنان به کار خود ادامه داد؛ زیرا این نظام توسط شبکهای از پیوندهای اجتماعی حفظ میشود.
ثبات نظم سیاسی در ایران، به مجموعهای از ساختارهای پنهان اجتماعی وابسته است که در کنار نهادهای رسمی عمل میکنند. این ساختارها ریشه در زندگی اجتماعی ایرانیان دارند و شامل شبکههای مذهبی، محلی و روابط خانوادگی میشوند.
معماری جمهوری اسلامی به گونهای طراحی شده که در برابر از دست دادن رهبر خود نیز مقاوم باشد.
خدمات عمومی در طول جنگ، همچنان پابرجا بوده و در کنار آن، در میادین شهرها تظاهراتی برای حمایت از نظام برگزار شده که بنا بر گزارشها بهمرور بر جمعیتشان افزوده شده است.
گستره جغرافیایی این تجمعات را نمیشود نادیده گرفت چون فراتر از پایتخت امتداد داشته و برخی ناظران از آن به عنوان همبستگی واقعی یاد میکنند.
