احيای عزّت و كرامت

آیت الله العظمی جوادی آملی:
در زمان امام حسين (سلام الله علیه ) فضايل اخلاقی در زنجير اسارت خاندان اموی بود. آنان بساط شهوت پرستی و تن پروری حيوانی را گسترده و فضايل و معارف الهی را به فراموشی سپرده بودند و آن حضرت (عليه السلام) با نهضت خود، اين گره ها را از دست و پای دين باز كرد.

پرهيز از پستی و ذلّت، در سخنان آن حضرت (سلام الله علیه ) موج می‌زند. ايشان، هم در زمانی كه بر اسب سوار بودند و مي جنگيدند، و هم وقتی كه پايين قتلگاه و زير باران تيرها و نيزه ها قرار داشتند و هم در زمانی كه سر مباركشان بر بالای نيزه بود، شعارهايشان چنين بود:

۱.«موت فى عزّ خيرٌ من حياة فى ذلّ»؛ «مرگ در حالت عزّت، بهتر است از زندگي ذليلانه».

۲.«إنّ الدّعىّ ابن الدّعىّ قد تركني، بين السّلة والذّلّة و هيهات له ذلك منّى و هيهات منّا الذلّة أبي الله ذلك لنا و رسوله و المؤمنون و حجور طهرت و جدود طابت…»؛
«اين ناپاكِ حرام زاده مرا فقط بين دو امر متمركز و مخيّر كرده است: ذلّتِ بيعتِ ننگين و شمشير خونين و ذلّت و خواری از ما دور است؛ زيرا خدا و رسول گرامي او و دامن های پاكی كه ما را پرورانده اند، به ما رخصت پذيرش خواری نمي دهند»

۳.«والله لا أُعطيهم بيدى إعطاء الذليل و لا أفرّ فرار العبيد… يا عبادالله! “إنّي عذت بربّي و ربّكم من كلّ متكبّر لايؤمن بيوم الحساب”»
«به خدا سوگند! نه دست تسليم در برابر آنان دارم و نه پای فرار و نه همچون بردگان به حكومت طاغيان اقرار می نمايم … اي بندگان خدا! من از هر متكبّر خودسری كه روز قيامت را باور ندارد، به پروردگارم پناه مي برم»

اين، همان سخنی است كه موسای كليم به فرعون فرمود و پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله و سلم) نيز فرمودند: «من أقرّ بالذلّ طائعاً فليس منّا أهل البيت»؛ «كسی كه با ميل و رغبت خويش ذلّتی را امضا كند، از خاندان ما نيست»

شکوفايی عقل در پرتو نهضت حسينی ص۲۱۶،۲۱۷